Lifehacking volgens…. from Daniel van den Berg on Vimeo

Op deze derde editie van het evenement was, de onder lifehackers bekende, Gina Trapani de belangrijkste spreekster. Zij is webontwikkelaar, schrijft technische artikelen en geeft workshops en lezingen over lifehacking. Gina heeft twee boeken geschreven gebaseerd op de artikelen van het door haar opgerichte Lifehacker.com (één van de meest bezochte weblogs ter wereld met vijftien miljoen bezoekers per maand): ‘Lifehacker: 88 Tech Tricks to Turbocharge Your Day’ en ‘Upgrade Your Life: The Lifehacker Guide to Working Smarter, Faster, Better’. Dit laatste boek komt in het najaar uit in het Nederlands, bij uitgeverij Bruna.

Gina Trapani from Daniel van den Berg on Vimeo

Ik besloot deze dag te onderzoeken op welke manier lifehacking een plek zou kunnen krijgen in mijn wereldje van digitaal werken bij de overheid. Binnen onze marktgroep Digitaal Werken van Ordina Public Management Consulting hebben wij een visie en model ontwikkeld voor digitaal werken in de publieke sector, waarbij waardecreatie voor de organisatie door digitaal werken steunt op twee pijlers: aan de ene kant de digitalisering van processen, wat zich kenmerkt door thema’s als proces-, workflow- en documentmanagement, kostenbeheersing, efficiency, terwijl de andere pijler zich richt op het ondersteunen van professionals, met als thema’s (persoonlijk) kennismanagement en toepassing van technologie, zoals contentmanagement en webtechnologie (wiki’s, tagging, etc.). Beide pijlers zijn sterk intern gefocust, maar in de interactie met burgers, klanten en ketenpartners vinden de toepassingen hun business case.

Het uitdagende van lifehacking is voor mij dat dit een perspectief biedt op het organiseren van de tweede pijler, gericht op kennismanagement binnen de publieke sector. Lifehacking biedt hulp bij het beter zoeken, selecteren, creëren en verspreiden van kennis, zodat het leven van professionals (ik schreef over Professional 2.0 een artikel in IK Magazine, p. in de publieke sector boeiender kan worden. Natuurlijk lees ik ook op blogs zoals Ambtenaar 2.0 dat op dat vlak van alles gebeurt, maar de meeste van onze projecten hebben toch (nog) betrekking op digitalisering van procesondersteuning (workflow- & documentmanagement), gericht op kostenbesparing.

Op 17 juni is de Lifehacking Academy in Groningen, er wordt gefluisterd dat daar het eerste Nederlandse Lifehacking boek zal worden gepresenteerd…

Jonathan Harris wil zicht krijgen op de enorme diepte van het internet, één van zijn projecten is zijn project We Feel Fine (let op: bekijken van We Feel Fine vereist Java). Hoewel veel mensen het beschouwen als een ‘ordinaire’ zoekmachine, is We Feel Fine veel meer een kunstwerk.

In de missie van het project wordt duidelijk omschreven wat het eigenlijk is:

“Since August 2005, We Feel Fine has been harvesting human feelings from a large number of weblogs. Every few minutes, the system searches the world’s newly posted blog entries for occurrences of the phrases “I feel” and “I am feeling”. When it finds such a phrase, it records the full sentence, up to the period, and identifies the “feeling” expressed in that sentence (e.g. sad, happy, depressed, etc.). Because blogs are structured in largely standard ways, the age, gender, and geographical location of the author can often be extracted and saved along with the sentence, as can the local weather conditions at the time the sentence was written. All of this information is saved.

The result is a database of several million human feelings, increasing by 15,000 – 20,000 new feelings per day. Using a series of playful interfaces, the feelings can be searched and sorted across a number of demographic slices, offering responses to specific questions like: do Europeans feel sad more often than Americans? Do women feel fat more often than men? [...] And so on.

The interface to this data is a self-organizing particle system, where each particle represents a single feeling posted by a single individual. The particles’ properties – color, size, shape, opacity – indicate the nature of the feeling inside, and any particle can be clicked to reveal the full sentence or photograph it contains. The particles careen wildly around the screen until asked to self-organize along any number of axes, expressing various pictures of human emotion. We Feel Fine paints these pictures in six formal movements titled: Madness, Murmurs, Montage, Mobs, Metrics, and Mounds.

At its core, We Feel Fine is an artwork authored by everyone. It will grow and change as we grow and change, reflecting what’s on our blogs, what’s in our hearts, what’s in our minds. We hope it makes the world seem a little smaller, and we hope it helps people see beauty in the everyday ups and downs of life.”

Een paar minuten kijken en klikken geeft een prachtig zicht op emotie in de virtuele wereld. Het maakte mij duidelijk waarom web 2.0 wél kans van slagen heeft, waarom het populair is en waarom het door zal gaan: nieuwe toepassingen maken het mogelijk te communiceren met echte mensen, die hun eigen emoties tonen en achter al die gepubliceerde sites, postings, filmpjes, foto’s, etc. zitten. Wat een mooie wereld in de ‘ups’ and ‘downs’ van iedere dag!

Toen ik begreep dat een spreker niet zou komen (na een paar minuten maar eens de organisatie gebeld, die ook weer gingen bellen, geen resultaat), realiseerde ik mij dat er ongeveer zestig mensen in de zaal zaten te wachten, maar ook dat we een podium hadden met scherm, beamer, laptop en internetverbinding: dat bood kansen! Ik heb de aanwezigen gevraagd of ze naar een andere sessie wilden gaan, of dat ze wilden blijven en dat wij er een gezamenlijke sessie van zouden maken. Mijn voorstel was dat wij elkaar in een half uurtje de leukste, beste, interessantste Web 2.0 sites zouden presenteren, op het podium met groot scherm. De meeste mensen bleven zitten…

Om wat mogelijke verlegenheid weg te nemen, trapte ik zelf de spontane ‘unconference‘ af met Pipl, een ‘mensenzoeksite’ (waar we de naam van de afwezige spreker hebben gebruikt als voorbeeld ), waarbij ik een toelichting heb gegeven over publiceren op het web, googlen door managers en HRM, privacy, etc. Aanwezige studenten van de opleiding IDM van de Hanzehogeschool, onder meer Walter Vos en Inge Ridderinkhof, hebben ook een aantal sites laten zien, waaronder door hen ingerichte en gebruikte projectwiki’s, maar ook het gebruik van netvibes en del.icio.us haalden het podium. Ook enkele suggesties uit de zaal hebben we bekeken, waaronder (uiteraard) librarything.nl.

Gaandeweg de presentaties van de sites, heb ik getracht waarde toe te voegen aan de ‘site-beleving’ door nog korte toelichtingen te geven op businessmodellen van Web 2.0, zoals de The Long Tail van Anderson, om te laten zien dat veel Web 2.0 toepassingen uiteindelijk gericht zijn op het genereren van omzet van adverteerders of toeleiden naar kennis en informatie in niches.

Achteraf vonden veel mensen het een erg leuke, leerzame en spontane invulling, met dank aan de aanwezigen in het algemeen en de studenten uit Groningen in het bijzonder. Meer ‘unconferences’ in het vervolg?

| View | Upload your own

Als aftrap vroeg ik de aanwezige adviseurs hoeveel van hen een profiel hebben aangemaakt in LinkedIn. Een handjevol stak zijn hand op. Op mijn vervolgvraag hoeveel van deze dan dat netwerk actief gebruikt ten behoeve van het werk viel het stil. Ik probeerde het opnieuw met zo’n vraag over Hyves. Vrijwel niemand had hierin een profiel, een aantal mensen kende het van hun kinderen.

Als je, zoals ik, veel bezig bent met lezen, denken en doen met betrekking tot Web 2.0, ga je op een zeker moment denken dat iedereen snapt wat het is, hoe het werkt en wat het kan doen. Een sessie als deze zet je dan weer even terug op aarde.

Ik heb mij afgevraagd of je van deze adviseurs mag verwachten dat zij vanuit hun functie al meer ingevoerd hadden mogen zijn. Ik denk dat als je ondernemers wilt helpen te innoveren, ze wilt doorverwijzen naar kennisinstellingen en commerciële aanbieders, je best mag verwachten dat deze adviseurs een brede interesse hebben en zelfs experimenteren met Web 2.0. Vanuit dat perspectief was het kennisniveau teleurstellend, zeker als je je verhaal wilt toetsen en je ziet voornamelijk blanco gezichten in de zaal.

Maar goed, na nog een keer te hebben nagedacht, mag ik ook concluderen dat deze 15 mensen allemaal een middag zijn bijgepraat over nieuwe ontwikkelingen op het Internet en het belang daarvan voor ondernemers in het MKB. Ze hebben de moeite genomen om tijd op te offeren om eens te onderzoeken wat Web 2.0 voor henzelf én hun relaties zou kunnen betekenen.

Onze belangrijkste conclusie daarbij was dat je in het MKB óf zelf een internetondernemer bent, die producten en/of diensten in Web 2.0 aanbiedt, óf je maakt andere producten en/of diensten en je gebruikt het web om consumenten of ketenpartners om jouw diensten sneller te kunnen vinden en beoordelen. User Generated Content, tagging en social networks zijn voor het MKB nieuwe communicatiekanalen, waarvoor de budgetten nog achterblijven bij het relatieve (stijgende) belang en gebruik van dit kanaal ten opzichte van televisie en radio. Er is in deze tak nog veel missionariswerk te verrichten!

Op Schelte reageerde ik met de grap dat ik ook even niets te melden heb en dat het wat mij betreft beter is niets te publiceren, dan te publiceren óm te publiceren. Ik vind het eigenlijk alleen aardig eigen spinsels te publiceren, al dan niet voorzien van relevante links ter onderbouwing of illustratie van mijn eigen verhaal.

De reacties van diverse deelnemers aan het congres vond ik schokkender. In eerste instantie dacht ik dat ik mij aangesproken voelde over de kwaliteit van het congres (en het bijbehorende boekje) en dat mijn ergernis daaruit voort kwam. Een secundaire reactie ligt dichter bij de waarheid: uit mijn analyse van de reacties bleek niet alleen dat sommige onwaar zijn, maar ook dat er sprake is van herhaling van zetten of een re-actieve houding. Maar ik wil dit stukje niet toespritsen op deze groep: ik heb het gevoel dat de meeste bloggers nauwelijks oorspronkelijke ideeën voor en/of structurele toevoegingen aan een discussie hebben, of zij publiceren deze vaak niet op het web.

Het lijkt erop dat Kevin Allison in 2005 gelijk had toen hij in een artikel in Financial Times zei: “Bloggers are an anti-establishment lot, and messages from big business are automatically suspect”. De reactieve houding die bloggers vanuit die rol veelal aannemen draagt natuurlijk zelden bij aan gesprek of zelfs innovatie, maar creeert eerder een hoge mate van onveiligheid in een ‘community’. Hierdoor slaan discussies dood, smoren ideeën in de kiem, durven mensen geen initiatief meer te nemen, etc.

Natuurlijk willen de meeste bloggers ook graag hoge scores op zoekmachines, bekend worden in een vakgebied, laten weten dat ze ook iets te melden hebben of hebben ze andere redenen om te publiceren. Maar weet de gemiddelde blogger ook hoe hij wil communiceren, met wie en op welke manier? Een suggestie van Tijn Touber in Ode geeft aanwijzingen voor andere manieren van communiceren dan die nu op de meeste blogs worden gebruikt. Ik gebruik deze verwijzing nu als een uitnodiging aan webloggers om constructief te communiceren, te laten zien dat zij in hun vakmanschap nieuwe tools gebruiken om hun meesterschap onder de knie te krijgen.

Zoals u weet, maak ik mij in artikelen en op dit weblog sterk voor een nieuwe economie, gebaseerd op elementen als het web, kennis, lol, samenwerken en prestatie met als belangrijke voorwaarden: veiligheid en vertrouwen. Ik stel daarin het individu centraal, waarbij ik er ook van uitga dat een professional wil werken aan zijn (of haar) eigen kennis en ontwikkeling, verantwoordelijkheid wil nemen voor het eigen werk, een sociaal netwerk wil onderhouden en zijn of haar kennis wil delen, zodat iedereen tot professionele (en persoonlijke) groei kan komen. De katalysator van dit proces is (de kwaliteit van) communicatie, ook in weblogs. Vakmanschap is meesterschap!

Hoewel mijn artikel voornamelijk gaat over de wijsheid van de menigte, die vooral op het toepassen van procedures lijkt te liggen, gaan de reacties vooral over het door mij verkeerd geciteerde onderzoek van Nature naar het verschil tussen Wikipedia en Encyclopedia Britannica. In mijn artikel schrijf ik dat volgens Nature Wikipedia nauwkeuriger is dan de Britannica, wat niet waar is.

In het onderzoek, waar overigens veel kritiek op is, blijkt eigenlijk dat de beide naslagwerken elkaar niet veel toegeven. Zo zien we maar dat het publiveren van een artikel in een ‘traditioneel’ tijdschrift beter werkt om mijn kennis aan te scherpen, dan het publiceren in een digitale bron. Zou de meerwaarde van van de uitgever zijn dat mensen de informatie in een tijdschrift selectiever en beter lezen dan de bronnen op het Net?

Mijn dank voor uw reacties op het artikel en mijn excuses voor het verkeerde citaat.

De presentatie verliep uiteindelijk best goed. Na een korte uiteenzetting over de verschillen tussen Web 1.0 en Web 2.0, heb ik een aantal voorbeelden gegeven van toepassingen die typisch zijn voor Web 2.0, zoals: del.icio.us , Netvibes , LinkedIn en LibraryThing . De meeste van deze toepassingen bleken onbekend, hoewel een aantal mensen wel in LinkedIn bleken mee te doen. Hoewel deze toepassingen een goede illustratie zijn, is iedereen steeds dol op het filmpje The Machine is Us/ing Us, zoals te zien op YouTube. Een snellere en betere uitleg van Web 2.0 is haast niet mogelijk.

Als commentaar op deze ontwikkeling werd ingebracht dat mensen steeds minder persoonlijk met elkaar te lijken communiceren, maar steeds vaker en meer via nieuwe hulpmiddelen. De vraag was ook wie er nu eigenlijk zit te wachten op al die gepubliceerde content in weblogs (zoals deze) en social networks?

De presentatie ging verder met een aantal ontwikkelingen zoals die in artikelen en boeken zijn te lezen: The Long Tail van Chris Anderson, Wisdom of Crowds van James Surowiecki en The Wealth of Networks van Yochai Benkler.

Met name The Long Tail maakte duidelijk dat Web 2.0 heel erg gaat over het beschikbaar maken van grote hoeveelheden digitale content en toepassingen die toegang bieden tot die content. Verrijking (tagging, reviews, etc.)door gebruikers (in sociale netwerken) maakt het mogelijk de content in niches ook vindbaar te maken voor geïnteresseerden (en eventueel te verkopen).

Hoewel de tijd het niet meer toeliet, kwamen we met elkaar ook nog even op het nut van dit soort toepassingen voor de overheid of andere publiek-maatschappelijke toepssing. Los van politici op Hyves en andere toepassingen van Personal Branding, passeerden ook ideeen over het toevoegen van user generated content aan GIS-systemen, erfgoedinformatie en systemen voor openbare veiligheid.

De conclusie van de avond was duidelijk: er is steeds meer informatie beschikbaar, steeds meer mensen publiceren en delen hun kennis, waardoor het steeds zinvoller wordt om je af te vragen wat je precies wilt vertellen, maar zeker ook wat je aan kennis en informatie tot je wilt (en kunt) nemen. Het toverwoord is focus, focus op de zaken die er voor jou werkelijk toe doen.