Martijn Aslander geeft lezingen over onderwerpen als de netwerksamenleving, web 2.0, het slim delen van kennis, collectieve intelligentie en zwermen; de ingrediënten van de easycratie. Erwin Witteveen is een journalist/publicist die met humor en diepgang ingewikkelde dingen in heldere taal opschrijft. Hij schreef onder meer Roadmap to Venus en is vaste auteur van MarketingTribune.

Het boek start met een overzicht van verschillende boeken en artikelen die als inspiratie hebben gediend bij het ontwikkelen van deze visie. Seth Godin, Steve Pavlina en Tim Sanders zijn zeker denkers die de moeite waard zijn om te volgen via Twitter, Facebook en/of hun blogs. Wie Martijn Aslander een beetje heeft gevolgd, weet dat dit boek de onderbouwing is van zijn visie, het verhaal dat hij op zijn presentaties vertelt.

Voor Ambtenaar 2.0 zijn de handreikingen voor easycratie in de de non-profit sector heel boeiend om te lezen. Het uitgewerkte probleem van een schooldirecteur, op zoek naar een nieuwe schoolbibliotheek, is hilarisch en ó zo herkenbaar. Natuurlijk kan de directeur een brief om meer geld sturen, maar de easycratische oplossing is erg creatief, buiten de kaders en daarom spannend: gebruik de al aanwezige boeken bij de gezinnen, zet een virtueel uitleen- en inbrengsysteem op en met een kleine investering is er én een schoolbibliotheek gemaakt, én blijven dure vierkante meters bespaard. Easycratie vraagt dus wel een beetje durf, daadkracht en creativiteit…

Martijn en Erwin hebben een zeer leesbaar boek geschreven met duidelijke handreikingen over hoe organisaties anders kunnen werken. Een baanbrekend boek dus, dat het verdiend om door iedereen gelezen te worden. Ik sluit mij dan ook graag aan bij de conclusie van de recensie van Jacqueline Fackeldey op Frankwatching.com, waarin zij stelt dat: “Easycratie is een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in de toekomst van werken, van organisaties, van zakendoen, van manager zijn, van leiderschap, van een land besturen en van onderwijs geven. En over onderwijs gesproken: ik zou dit boek per direct op alle hbo-scholen en universitaire onderwijsinstellingen van Nederland willen uitdelen. Tot en met Nyenrode toe. Want ook in een easycratie zal jong geleerd nog altijd (makkelijker) oud gedaan zijn.”

Ook gepost op Ambtenaar 2.0

Met de Wet van het Octaaf wordt een gewenste verandering gerealiseerd in een tijd-ruimtecontainer. Door het vastzetten van de begin- en eindtijd heeft deze een besloten karakter, welke wordt bepaald door de eigenaar van de gewenste verandering. Het octaaf heeft zeven fasen met vijf hele en twee halve fasen, net als op de toonladder:

DO (1/6) – RE (1/6) – MI (1/12) - FA (1/6) - SOL (1/6) - LA (1/6) -SI (1/12) - DO

De verschillende fasen zijn als volgt omschreven in het boek Leef van Jan de Dreu:

DO – intentie verdiepen
In deze eerste fase is er nieuwsgierigheid naar de gewenste nieuwe situatie. Wat betekent die precies?

RE – volharding
Allerlei tegenkrachten, van binnen en buiten de organisatie, krijgen vat op de voortgaande wens. Het is een soort testfase van de wens, door de tegenkracht te trotseren wordt de wil om te veranderen sterker.

MI – zelfbewustzijn
Laatste testfase: willen we de verandering echt doorvoeren. Op het MI/FA-interval wordt de verandering ingezet, of niet ingezet. Een kritieke fase in het proces.

FA – binnenkomst van het nieuwe
In deze fase wordt de verandering ingezet, de nieuwe en oude situatie bestaan in dit interval naast elkaar.

SOL – verantwoordelijkheid
Nadat de verandering is ingezet, wordt het tijd er als organisatie verantwoordelijkheid voor te nemen. Onderdeel van deze fase is het beleggen van eigenaarschap op de juiste (nieuwe) posities.

LA – relateren
Met het resultaat van de verandering treedt de organisatie naar buiten, zodat haar omgeving zich kan zetten naar de verandering.

SI – verankering
Alle losse eindjes worden gezien en vastgeknoopt. Hier wordt het resultaat van de inspiratie definitief vastgezet in de nieuwe vorm. Zodoende de tweede kritieke fase in het proces.

DO – intentie
Na de realisatie volgt nieuwe inspiratie op weg naar het vervullen van de missie van de organisatie.

Door het volgen van de Wet van het Octaaf ontstaat in organisaties een veel dynamischer beeld dan met het volgen van vaste cycli. Het maakt mensen betrokken en nieuwsgierig naar de afloop, zij worden uitgenodigd het beste van zichzelf in het proces te geven.

Mijn partners van Pulsar Projecten en ik worden graag ingezet als interim manager in organisaties. Juist in die positie kunnen wij werken aan veranderingsprocessen met een hard resultaat, gebruikmakens van ondermeer De Wet van het Octaaf.

Het idee voor Pulsar Projecten is ontstaan tijdens een trainingsweekend van de Pulsar Academie aan deVoorde. Aldo en Peter waren al enige tijd in gesprek over de realisatie van hun gemeenschappelijke idee, de commisseur, waarin zij ondernemers willen ondersteunen bij hun bedrijfsvoering. Tijdens het weekend zag ik een organisatie voor mij die, samen met deVoorde, zou werken aan het in de markt zetten van producten en diensten op basis van de Pulsarvisie. Ik wist gelijk dat Aldo en Peter van dit bedrijf deel uit zouden moeten maken en heb ze direct gevraagd.

Vanaf dat moment zijn wij met zijn drieën enthousiast aan het werk gegaan. Klasgenoot Pauline Vos omschreef onze samenwerking in dit project in een mooie rolverdeling: Peter realiseert de uitvoering, let op de details, Bart bewaakt zijn idee, inspireert en Aldo rent tussen die twee heen en weer om het bedrijf te ontwikkelen. Scherp gezien!

Vrijwel direct zijn we in contact getreden met deVoorde, juist omdat zij een zo inhoudelijke rol gaan hebben in de verdere ontwikkeling van onze producten en diensten. Het gesprek met Paul Vermijs was uitstekend, dat met Jan de Dreu als altijd inspirerend. We hebben prima afspraken gemaakt over hoe we samen kunnen optrekken.

En nu is er de site, gemaakt door Walter Vos. Puik stukje werk weer. De boodschap van Pulsar Projecten gaan we nog aanscherpen met klasgenoot Caroline van der Post. Zo is er een plek voor iedereen!

Van inspiratie naar realisatie. Het klopt!

Click here to view the embedded video.

…”De grote zakenwereld neemt geen risico’s, zoals kortgeleden het onderzoek naar voorraadopslag heeft uitgewezen. Ik zou graag uw aandacht willen vestigen op een van de voorspellingen van Tocqueville. Hij geloofde dat de moderne democratie minder misdaad zou voortbrengen, maar meer persoonlijke zonden. Misschien had hij moeten zeggen: minder persoonlijke misdaad, maar meer collectieve misdadigheid” … “Tocqueville beschouwde onze impuls tot eigen welzijn als één van de sterkste impulsen van een democratische maatschappij. Men kan hem niet kwalijk nemen dat hij de destructieve krachten, die uit dezelfde impuls voortkomt, heeft onderschat” …

In de warme zon werden mijn gedachten verbonden met thema’s in onze huidige maatschappij: de beleveniseconomie, de ‘hark’-cultuur en de vervreemding van mensen in maatschappij, bedrijf en politiek, opgevangen in een systeem van one-liners en soundbites, kiezend voor een gemeenschappelijke vijanden. Waarom kan het individu daar toch niet aan ontsnappen? Is het echt zo dat de mens in een democratische maatschappij alleen maar denkt aan het eigen welzijn?

Dat zou voor mij haaks staan op alle ontwikkelingen rond social media, het gedrag van de Generatie Einstein of de motivatietheorie zoals beschreven in ‘Drive‘ van Daniel Pink.

Of hebben we het inmiddels collectief zo goed gekregen sinds de zestiger jaren, dat we nu een stap maken naar een volgende fase in Maslow’s pyramide? Kunnen we ons daadwerkelijk bezig gaan houden met werken aan hogere doelen, aan zelfverwerkelijking? Of heeft Herzog gewoon nog steeds gelijk? Ben ik nou gek?

Voor ongeveer dertig geinteresseerde relaties sprak ds. Jan Vaessen over zijn visie op authentiek inspireren. Gelardeerd met persoonlijke verhalen wist hij de aanwezigen te boeien met een uitleg over authenticiteit (het zelf-zijn) en inspiratie. Jan gaf aan dat werkelijk inspireren zonder authenticiteit niet werkt, authentictiteit is dan dus een voorwaarde om inspirerend te kunnen zijn. Die authenticiteit zou je kunnen afleiden aan de vormen waarin je als kind speelde: waar speelde je mee, wat fantaseerde je? Wat zegt dat over waar je graag mee bezig bent? In samenspraak met een paar deelnemers kwam de conclusie dat het voor iedereen waardevol is een levenslange zoektocht naar je eigenheid te volgen, die niet alleen leidt tot kunnen inspireren, maar zingeeft aan je leven.

Hoewel Floris Venneman nog jong is, is hij toch al acht jaar succesvol ondernemer in Groningen, onder meer op het gebied van markting en inspiratie. Aan de hand van mooie foto’s gaf hij een razendsnelle interpretatie van inspiratie.

Er ontspon zich een gesprek over de enige groene kikker tussen de grijze kikkers. Wil iedereen zich wel in zo’n positie bevinden? Is iedereen zich bewust van zijn eigen groenheid?

Vervolgens speelde Jan op het kerkorgel een prachtig stuk, geinspireerd op de dansende derwisjen van Rumi. De grondtoon C blijft gedurende het hele stuk aanhouden en staat voor de centrale zuil in de moskee, die op zijn beurt staat voor authenticiteit, legde Jan Vaessen ons uit.

Als laatste mocht ik zelf een uitleg geven over inspiratie. Aan de hand van een klein model met een binnen- en buitencirkel vertelde ik over de hele mens, met een binnenste essentie en een een kring van draken, angsten en belemmerende overtuigingen daar omheen. Mede dankzij mijn opleiding aan de Pulsar Academie raak ik ervan overtuigd dat ieder mens zo is en dat ieders uitdaging is zijn talent of essentie uit te bouwen en meer zicht te krijgen op je angsten en overtuigingen. Met dat beeld in het hoofd, keken we naar een speech uit de film Glenngarry Glen Ross.

Mijn vraag was of de deelnemers dit een insprirerende speech vinden, onze conclusie was dat dit soort gedrag nog veel te vaak voorkomt. Natuurlijk wordt door Alec Baldwin ingespeeld op de angsten van de medewerkers van het kantoor in de film, vraag uit het publiek was of deze mensen niet voor hun eigen groene kikker zouden moeten gaan en het bedrijf verlaten. Natuurlijk is dit niet altijd voor iedereen even makkelijk, veel mensen laten zich ‘chanteren’door hun eigen context: kinderen, hypotheek, relatie, status, etc.

Als aflsuiting laat ik een video zien van een man, die meedoet aan de Engelse Idols, hij doet iets in mobiele telefonie en heeft een passie voor zingen…

Gelukkig zijn veel mensen net zo onder de indruk van dit filmpje, dat mij ook nu weer emotioneert. Met een kleine (groene) kikker in mijn keel hebben we het over Paul’s authenticiteit: is het zijn techniek, de kloof tussen kunnen en afkomst, tussen fysiek beeld en stem? Of gaat het over dat moment waarop je zijn blik ziet veranderen van onzekerheid naar volledig opgaan in zijn passie? Of in authentiek inspireren een integraal beeld?

Jan Willem, die het proces van de middag uitstekend heeft begeleid, vat de dag nog eens voor ons samen en bedankt sprekers en aanwezigen. Op deze late vrijdagmiddag is er nog veel na te bespreken, iedereen geniet nog even na onder genot van een drankje. Een bijzondere dag vindt zijn einde als de duisternis is ingevallen….